Achttien jaar is hij, als hij zijn eerste gitaar koopt. Een echte Gretsch, in Nashville Tennesee. Hij kan nog geen noot spelen, maar zingen kan hij al wel. En hoe. Het is hem met de paplepel ingegoten. Als ventje van zeven achter in het busje van en naar de optredens van de band van zijn vader. De rock-’n-roll-liedjes zitten verankerd in z’n lijf. In de platenkoffer van zijn ouders vindt hij een elpee van Roy Orbison. Hij ziet de hoes met foto’s, hoort de liedjes en weet het zeker. Dat wil ik ook. Peter van Houte

1999. Het is voorjaar, maar het lijkt al zomer. In de geluidsstudio in Kruiningen leunt een jonge vent op een kruk en zijn gitaar. Hij steekt zijn hand uit en stelt zich joviaal voor: Danny Polfliet is de naam. Aangenaam. Hij maakt een grap, speelt drie akkoorden en zingt met hart en ziel. Ken je die? Mooie he...! Elvis, Roy Orbinson, Chris Isaak. Ze rollen over de tong. Zijn helden. Ik ben onder de indruk. Het gemak waarmee hij die prachtige songs speelt, songs uit mijn tijd. Hoe kan dat? Hij is amper 22 en doet toelatingsexamen voor de Rock Akademie in Tilburg. We praten over muziek, over mooie songs, over goede teksten. We associëren zangers, titels en tekstregels bij elkaar. Telkens komen we terug bij zijn helden. Mijn helden. Hij speelt Blue Moon en het wordt stil in de studio. Hij lacht de zorgvuldig opgebouwde spanning onmiddellijk weer weg. ‘Ik vind het gewoon geweldige muziek. Het zit nou eenmaal in mijn bloed. Deze ken je ook wel…’

2000 Een jaar later, dezelfde locatie, opnieuw lente en weer erg mooi voor de tijd van het jaar. De deuren staan open. Buiten is het warmer dan binnen. Hij staat lui in de deuropening, stoere zonnebril op en gitaar in de aanslag. Het lijkt een andere Danny, net een jaar ouder, maar al meer volwassen. Zijn stem klinkt voller. Als hij zingt krijg ik kippenvel. Wat een song! Zelf gemaakt? Jawel. Hij is met zijn band Till Dawn bezig met de opname van een demo met vier eigen nummers. Danny stuurt en bepaalt, is gedreven en nadrukkelijk aanwezig. Hij is de frontman van de band: Till Dawn is vooral Danny en omgekeerd. Hij beschrijft hoe het hoesje eruit moet gaan zien. ‘Met zwart-witte strepen, als een zebra. Cool.’ Hij heeft een uitgesproken opvatting over vormgeving en presentatie. ‘Het oog wil ook wat; uiterlijk vind ik erg belangrijk. Ik draag ook nooit zomaar een spijkerbroek. En op het podium trek ik iets moois aan. De band ook. Zo hoort dat, vind ik.’ Een beetje wereldberoemd in heel Zeeland is hij, als hij met Till Dawn de Zeeuwse Belofte wint, het popconcours dat in deze provincie de aanloop vormt voor de Grote Prijs van Nederland.

2001 Danny ís een belofte. En wat voor één. Zijn optredens bewijzen het en zijn demo-cd’s spreken boekdelen. Hij maakt mooie songs. Zijn liedjes liggen goed in het gehoor, ze kloppen en zeggen veel over de maker. Hij is een performer, die gemakkelijk en aanstekelijk zingt. Zijn talent wordt weliswaar langzaam maar zeker (h)erkend, maar leven van de muziek, dat kan nog niet. Dat zit hem wel dwars. Voor hem is het een way of life. Hij wil als artiest zijn brood verdienen. Niets meer en niets minder. Natuurlijk zijn er momenten van twijfel. Ben ik wel goed genoeg? Zitten ze op een singer-songwriter als ik te wachten? Er is één persoon die nooit twijfelt. Die onvoorwaardelijk achter hem staat en hem steunt. Vera van den IJssel, zijn moeder. Ze regelt zijn zaken, behartigt zijn belangen, stimuleert hem en troost hem. Vera is, zonder overdrijven, Danny’s muze. Haar ziekte en het bericht van de ongeneeslijkheid ervan treft Danny als een mokerslag. Uit eerbetoon aan haar besluit hij zich voortaan Danny Vera te noemen. Terwijl ze thuis de laatste maanden van haar leven doorbrengt, gaat Danny door met spelen, optreden, schrijven. Vera wil niet anders en Danny kan niet anders. Op een avond in het stille huis aan de Middelburgse Herengracht schrijft hij:

For the light in your eyes, I will hold you For the light in your eyes, I will take on your name For the light in your eyes, I will scream in silence So I’ll gather my thoughts, they can go up in flames For a moment I was almost sleeping For a moment I was caught up in a bad dream For a moment I was nearly drowning Then woke up at last, with only wet feet The nights are so long And I can’t find The state of mind I’m searching for So I won’t be afraid anymore...and I will I will search for the time, I have patience I will search for the time, I’ll go on again I will search for the time, that I will be able To laugh and to cry, for the time that goes by for the time that goes by... The nights are so long And I can’t find The state of mind I’m searching for So I won’t be afraid anymore

Een ballad. Kwetsbaar en ontroerend. Vera sterft in augustus en Danny verliest méér dan zijn moeder. ‘Ze was mijn manager, mijn inspiratiebron en mijn vriendin. Dat is een groot gemis, geloof me.’ Danny weet dat hij nu meer dan ooit op zichzelf is aangewezen. Hij is op slag ‘een volwassen vent geworden’. Danny maakt plannen voor de toekomst. Hij wil nu echt serieus verder, doorbreken, werk maken van een cd. Hij twijfelt over zijn band en de naam. Hij presenteert zich voortaan als Danny Vera & DelaVegaz. Ze spelen in het voorprogramma van De Dijk en op verschillende festivals, waaronder Mundial in Tilburg.

2002 De demo slaat aan en valt in de smaak bij platenmaatschappijen. Universal Music Nederland – die Marco Borsato en De Dijk in huis heeft – is de eerste die toehapt. Universal wil met hem verder als singer-songwriter. De band is van ondergeschikt belang. Dat begrijpt hij heel goed. ‘Bandjes zijn bandjes, die lopen altijd de kans uit elkaar te vallen. Democratie is mooi, maar in mijn geval werkt het niet. Ik heb een te uitgesproken mening over hoe mijn liedjes moeten klinken.’ Danny is in de wolken. Een contract bij Universal! Hij heeft het gevoel dat het nu gaat gebeuren. Hoe zal hij door de maatschappij worden gepresenteerd? Hoe gaan ze zijn muziek benoemen? Rock, Rockabilly, Pop, Country of Americana. In het eerste persbericht van Universal staat ‘naast stevige rock, country en surf komen ook pop, ska en zelfs texmex en bigband voorbij.’ Danny moet erom lachen. Dat klopt natuurlijk niet helemaal of misschien wel helemaal niet. So what? Met een vette knipoog laat hij later op zijn eigen website zetten: ‘Rocking pop, Americana with a touch of melancholy from the Florida of The Netherlands.’ Americana is in. Muziek die zich baseert op de Amerikaanse wortels, roots music. Die heeft altijd bestaan, maar lijkt nu opnieuw te zijn uitgevonden.

Zangeressen als Lucinda Williams scoren opeens goed in Europa terwijl hun muziek, die dicht tegen de country aanhangt, tot voor kort niets deed in bijvoorbeeld Nederland. Country? Danny heeft er geen moeite mee als het zo genoemd wordt, al is het dat niet. Hij houdt er wel van, van de hedendaagse, goede soort dan, welteverstaan. Commercieel? Natuurlijk mag je het commerciële muziek noemen. Wat is er fout aan om te werken voor een breed publiek? Hij wil muziek spelen die hij lekker vindt en hij wil ermee scoren. Nou en? Met producer Rob van Donselaar (Skik, Rowwen Hèze) en gerenommeerde sessiemuzikanten neemt hij in de befaamde Studio Zeezicht in Spaarnwoude bij Haarlem zijn debuut-cd op. Het is een gevarieerde plaat met vlotte nummers en ballads. Sommige speelde hij ook al met Till Dawn, maar er is ook nieuw werk zoals een bijzondere uitvoering van de Kiss-hit I was made for loving you en het (hit)gevoelige My confession geschreven door Troy Verges, dé hitschrijver uit Nashville (onder meer voor Trisha Yearwood, Faith Hill, Bon Jovi). Danny is enthousiast. Hoewel de cd wel erg glad en soepel klinkt, is hij ervan overtuigd dat het een succes wordt. Het blijven hoe dan ook zíjn songs: persoonlijk, intiem, voortgekomen uit een rijke muziektraditie en overtuigend vertolkt met zijn typerende stemgeluid. De plaat is al maanden klaar, maar platenmaatschappij Universal wacht met het uitbrengen omdat ze ‘niets aan het toeval wil overlaten’, zoals het heet. Danny vindt het niet erg. Hij wacht al vanaf zijn zevende op dit moment dus een paar maanden meer of minder maken niets meer uit. Hij bereidt ondertussen de concerten voor waarmee hij de verkoop van de cd begin volgend jaar hoopt te ondersteunen. En hij formeert zijn definitieve liveband. Professionele muzikanten die hem begrijpen, zijn muziek aanvoelen en die spelen zoals hij wil. Jan Annesson Schöwer (gitaar), Jefta Bakker (bas), Walter Calbo (toetsen/piano/orgel/accordeon) en Jeroen Polderman (drums). Met een spetterend concert in het Arsenaaltheater in Vlissingen presenteert hij de nieuwe band en afficheert zich nog maar eens als te boeken act.

2003 De debuut-cd For The Light in Your Eyes wordt goed ontvangen. De single My Confession van het album wordt kort na de release Paradeplaat bij Radio 2. Het is pas februari, dus dat klinkt veelbelovend. De recensies in de vakbladen beloven ook veel goeds. ‘Danny Vera gelooft zo te horen heilig in wat hij doet’, schrijft muziekkrant Oor. Country Gazette spreekt van een ‘Zeeuwse lekkernij’ en van een ‘verrassende cd’. Er zijn recensenten die hun oordeel over de cd laten bepalen door hun afkeer van de soort muziek. Danny probeert er kalm onder te blijven. Wat is er mis met die muziekstijlen? In Amerika begrijpen ze hem beter. Daar wordt de traditie van zijn muziek in ere gehouden. Hoewel, in Turkije kunnen ze er ook wat van. Turkije? Jazeker! My Confession slaat daar echt aan en wordt nummer 1 in de hitparade. Speciaal voor de Turkse markt brengt Universal het complete album uit op musicassette. Danny Vera is vermoedelijk de enige hedendaagse artiest van 27 jaar met zo’n geluidsdrager op zijn naam! Het begint nu te lopen. De Kiss-cover I was made wordt op single uitgebracht en er volgt nog een single van het debuutalbum: Heart Half Empty, het duet met Toni Willé, ooit dé stem van Pussycat. Als kind was Danny al weg van haar. ‘Die stem, die wilde ik gewoon een keer hebben.’ Vera en band worden steeds vaker gevraagd voor optredens: clubs, zalen, festivals en ook radio en televisie. Danny staat het ene moment in Tros Muziekcafé en speelt voor Radio 1 om daarna weer op te treden in Groningen en op Klomppop in Ovezande. Bij dat laatste concert valt het op hoe breed zijn publiek is. Van hippe moeders van in de veertig tot dromerige meisjes van veertien en van muzikanten van in de vijftig tot puberventjes in leer en met een kuif. Allemaal zijn ze weg van Danny en zijn ongecompliceerde manier van zingen. Nashville here he comes! In de zomer reist Danny naar Nashville, acht jaar na het eerste bezoek aan dit centrum van de country music. Deze keer niet om zich te vergapen en een mooie gitaar te kopen maar op uitnodiging van onder meer Troy Verges en journalisten van Billboard Magazine die hem hebben gevraagd enkele nummers te komen spelen. Danny is in zijn element. En onder de indruk van de eenvoud van Troy. Naar het thuisfront mailt hij op 30 juli: ‘je kunt je niet voorstellen dat iemand die zoveel hits heeft geschreven en zó succesvol in Amerika is, zo gewoon is gebleven! Afgelopen jaar hebben we drie liedjes samen geschreven, vooral ‘It’s Still You’ is een knaller! Ik denk dat ik dat vanavond ook speel. Troy is een waanzinnig sympathieke gast en ik hoop dat ik snel weer met hem mag samenwerken. Vanmiddag om 16.00 uur moet ik soundchecken en om 21.30 uur is het showtime. Troy en wat mensen van het Amerikaanse kantoor van Universal Music zullen er ook zijn. Ben behoorlijk zenuwachtig, maar vind het vooral erg kicken!’ Met mooie verhalen, vol goede moed en met de nodige verwachtingen komt Danny terug uit Amerika. Hij heeft er veel complimenten gekregen en de bevestiging dat hij goed bezig is. Maar waarom lukt het dan nog niet in Nederland? ‘Als ik een beetje gekker had gedaan en mijn gitaar stuk had geslagen of zo – was ik vast meer opgevallen. Dat is toch belachelijk? Ik probeer zo goed mogelijk te spelen. Daar gaat het toch om?’ Een videoclip ter promotie van zijn debuut-cd flopt; wordt niet gedraaid door de televisiestations. Bij de platenmaatschappij wordt het stil. Te stil naar Danny’s zin. Geloven ze nog wel in mij? Hij merkt er niets van en zint op manieren om het zelf te gaan doen. Kan dat? Hij is er eigenzinnig genoeg voor. Een dvd in eigen beheer uitbrengen! Dat is het. Hij organiseert financiële en technische steun en besluit dat het moet gebeuren in het Arsenaaltheater in Vlissingen. Hij tekent zelf voor de productie. ‘One night with Danny Vera’, hij ziet het al helemaal voor zich en hij krijgt het voor elkaar. Het wordt een onvergetelijke avond. Een schitterend theaterconcert, deels akoestisch met muzikale gasten: de zes strijkers van Colla Voce uit Amsterdam en Toni Willé van Pussycat. A dream come true.

2004 De erkenning voor zijn werk groeit gestaag, vooral bij kenners en liefhebbers. De grote doorbraak laat nog op zich wachten. Een ramp is dat niet. ‘Ik maak muziek om de muziek zelf, niet om door te breken’, zegt Danny bij de presentatie van zijn debuut-dvd. Die wordt goed ontvangen en vindt gretig aftrek bij zijn groeiende schare fans. Dat hij ook in de muziekwereld wordt gewaardeerd blijkt uit zijn nominatie voor een Edison in de categorie Beste nieuwe artiest nationaal. Uiteindelijk loopt hij de eervolle onderscheiding net mis. Jammer dan. ‘Dat ik genomineerd was, vond ik al helemaal cool.’ Met zijn band en met wisselende muzikale gasten treedt hij elke laatste zondag van de maand op in café ’t Schuttershof in Middelburg. En met succes. De zaak zit telkens bomvol. In de zomer vragen de festivals aandacht. Op het kleinschalige maar kwalitatief hoogwaardige festival Pastorale Parvis is hij een hoofdact. Met een sfeervol concert in het prachtige kerkje van Nisse trekt hij de aandacht. Korte tijd later speelt hij de sterren van de hemel als één van de topacts van Sunburn, het popfestival op het Vlissingse Nollestrand. Tussendoor reist hij naar Turkije voor promotie van zijn album. In Turkije is hij een groot succes, al levert dat zakelijk gezien niets op. Er wordt massaal illegaal gekopieerd en auteursrechtenorganisatie Buma-Stemra heeft geen grip op de Turkse radiostations. Leuk is het wel. ‘Het is toch geweldig om te weten dat ze daar van mijn muziek houden.’ In augustus komt het bericht dat zijn nieuwe single Innocence op de eerste plaats van de Turkse hitlijst staat. I am big in Turkey, for what it’s worth... 43 Zeeuws Tijdschrift 2005/1-2 Van de platenmaatschappij valt niet veel meer te verwachten. Het is niet geworden wat ervan verwacht werd en dat geldt voor beide partijen. Danny heeft al lang zijn conclusie getrokken. Hij gaat alleen verder met zijn band en een nieuw management. Er komt een tweede cd die geheel in eigen beheer zal worden gemaakt. Danny benadert Hershel Yatovitz, de gitarist van idool Chris Isaak, min of meer tegen beter weten in. Hi Hershel, I think your great. Do you wanna play on my new album? is de kern van het mailtje naar Hershel dat tot zijn stomme verbazing vrijwel onmiddellijk bevestigend wordt beantwoord. Hershel kent Danny, hij heeft zijn eerste cd gehoord en vindt die goed. Hij wil niet alleen graag meespelen maar ook met plezier meewerken aan de nieuwe cd. Danny is door het dolle heen. Opnieuw een dream come true.

For a friend… Would you tell me that it’s over Even if you know for certain That I am terrified, like a little child… Would you make the right decision To pick a place in time when it won’t seem to mind Would you hold me tight… Would you know that it aint easy To make a choice and tell a friend, It won’t be alright, but you that’s life, it’s hard sometimes And…oooooooo… It doesn’t seem to work out good these days And…Whooooo… Knows what life has in store for us… Or do we really lose everything we love Would you tell me that life loves you Would you be there for me even if you couldn’t find The reasons why… And knowing life deceives you Could you find the strength and time To make it all worth while, will you make me smile… © danny vera 2004

2005 Met geluidstechnicus en toetsenist Walter Calbo als producer op de thuisbasis in Zeeland (LAC-Sound studio in Kruiningen) en Hershel Yatovitz aan de andere kant van de oceaan bouwt Danny Vera als muzikant en producer aan zijn tweede cd. Er rollen verschillende werktitels over tafel, soms gelijk aan de titels van afzonderlijke nummers. Hold on a while wordt het uiteindelijk, naar de bloedstollende song waarop de gitarist van Chris Isaak meespeelt. Als de eerste versie van dit nummer via de elektronische snelweg de studio binnenrolt is Danny opgetogen als een kind. ‘Kom gauw eens luisteren. Dit is geweldig’. Hij heeft gelijk. Danny verzekert zich van nog een bijzondere medewerking. Nancy Casteele, een Vlaamse uit Kortrijk die al tien jaar in Nashville woont. Danny heeft haar bij toeval horen zingen in het VRT-programma De Notenclub en is meteen verkocht. ‘Toen ik die stem hoorde, dacht ik: die wil ik hebben. Ze reageerde meteen enthousiast.’ Samen met haar schrijft en zingt hij Leaving Gently, één van de mooiste ballads op zijn nieuwe cd. Het wintert nog volop als Danny en Walter eind februari naar Spaarnwoude vertrekken om de cd in studio Zeezicht af te mixen. Het zijn dagen van bloed, zweet en tranen. Tussendoor houdt Danny zich bezig met de hoes, het boekje en de presentatie van de cd, control freak als hij inmiddels is. ‘Ik heb graag dat het goed geregeld is.’ Vlak voor Pasen zitten we samen in de studio van Omroep Zeeland. Om te vertellen over de cd, de presentatie en dit verhaal over de wording van een singer-songwriter. Twee nummers gaan voor het eerst de ether in. Hij zucht en kijkt me aan. Zondag weer verder. Dan is de cd-presentatie in het Arsenaaltheater. Met blazers (Amstel Horns) en achtergrondzangeressen (Glamourama), een extra gitarist (Arnold van Dongen) en een percussionist (Martin Verdonk). En Danny in een mooi pak... Na afloop van een daverend concert waarin een setlist van 22 nummers in één ruk wordt afgewerkt, verkoopt vader Polfliet cd’s en dvd’s in de foyer. Danny signeert en poseert voor een kiekje. De sfeer is geanimeerd. Er wordt over muziek gesproken en over van alles.Tegen middernacht sluipt Danny naar huis. Hij is versleten. Iets drinken? ‘Nee bedankt, eerst even bijtanken.’

Danny Vera op Internet: http://www.dannyvera.com/nlindex.html